Officieel erkend Chaoot

Ergens tijdens het stellen van mijn diagnose noemde de psychiater het woord ‘chaotisme’. Ik vond het direct heel grappig. Afspraken vergeten, alles kwijt zijn, dingen starten maar nooit af maken, te laat komen en continu spullen die stuk zijn. Het is enorm lastig, maar ik kan er niets aan doen. Ik ben een officieel erkend Chaoot. 

Mijn vriend kan er maar moeilijk aan wennen. Voor hem is het zo simpel om op tijd te komen, hij begrijpt niet dat ik dat niet gewoon doe. Dus als ik weer eens op het laatste moment bedenk dat ik nog iets moet doen, voorspelt hij me dat ik te laat ga komen. Gelukkig heb ik een troefkaart in handen. Een argument waar niets tegen in te brengen valt. “Ik ben een officieel erkend chaoot, dus ik heb toestemming van de psychiater”

Een diagnose als excuus. “Ik kan er niets aan doen, want ik heb ADHD”. Eerlijk gezegd geloof ik niet dat iemand daar gelukkiger van wordt. Een diagnose is volgens mij geen statisch gegeven, waardoor je ineens iets niet meer kan. Het is alleen een benaming van een reeks klachten. Het geeft weer wat je beperkingen zijn. Of zoals dat tegenwoordig heet: je psychische kwetsbaarheid. Maar mijn beperkingen maken me niet kwetsbaar. Mijn GGZ-beperkingen zijn de uitdagingen in mijn leven. De dingen waar ik extra hard mijn best moet doen om me aan te passen aan de samenleving. 

Als ergotherapeut werkte ik vroeger in een revalidatiecentrum. Ik behandelde mensen die gehandicapt geworden waren, bijvoorbeeld door een ongeluk of een beenamputatie. Samen onderzochten we dan hoe ze hun dagelijks leven weer zoveel mogelijk op konden pakken. Voor mensen die in een rolstoel terecht kwamen, moest soms hun hele huis aangepast worden. Letterlijk drempels weghalen. En om te kunnen koken werden in de keuken de hoge kasten vervangen door lage, en kregen ze een aanrecht waar je met een rolstoel aan kan zitten. 
Nu ik besefte dat mijn handicap ‘Chaotisme’ bleek te zijn, bekeek ik mezelf weer met die therapeutenbril. Wat viel er aan te passen, en waar zou ik mee moeten leren leven? De oplossing lag voor de hand. Om te kunnen leven met Chaotisme, moet ik een duidelijke structuur in mijn leven brengen. 

Als ADHDer ben ik wel wat van mezelf gewend. Bij de sticker ADHD denken de meeste mensen aan Alle Dagen Heel Druk, maar ik heb één van de andere varianten. Mijn grootste probleem is dat ik alle dagen heel chaotisch ben. Gelukkig ben ik ook heel slim, dus dan bedenk ik een systeem om met mijn chaos om te gaan. Meestal stop ik daar binnen een week al mee, om het in te ruilen voor een nóg beter systeem. 

De eerste keer dat ik bij de GGZ in een groep met lotgenoten kwam, gaf juist dit onderwerp de grootste herkenning.