Ingezonden brief

Soms is een onderwerp ineens actueel. Alle media schrijven erover, en iedereen lijkt dezelfde mening te hebben. Op dat soort momenten klim ik graag in de pen met een tegengeluid. De wereld is niet zwart-wit. Voor nuances moet je nieuwe inzichten toelaten.

Een ingezonden brief die Trouw publiceerde toen het ging over het middel om zelf een einde aan je leven te kunnen maken. In de krant het ‘drionpoeder’ genoemd.

Zelfdodingen vinden meestal stiekem en in eenzaamheid plaats. Met een ‘Drionpoe- der’ kan dit ook menswaar- diger, temidden van familie en vrienden. Een kant die niet wordt beschreven in het Trouw-commentaar (Opinie, 15 september).

Morele steun verlenen en aanwezig zijn bij een zelfdoding is niet strafbaar. Wanneer dit gangbaar wordt, krijgen familie en vrienden naast de kans om afscheid te nemen ook meer kans om dat afscheid juist te voorkomen.

Uit eigen ervaring weet ik dat de aantrekkingskracht van de dood groot kan zijn. Zo’n 400.000 mensen in Ne- derland hebben zelfmoordgedachten. Dagelijks maken vijf tot zes mensen in Nederland een einde aan hun leven. Jaarlijks stijgt dit aantal met 1, 5 pro- cent. Een groter aantal slaagt erin om het niet te doen.

Overleven

Dat is voor velen een dagelijks gevecht met zichzelf. Het leven is voor hen on- draaglijk. Het is geen leven maar over- leven. De dood is een manier om te ont- snappen.

Je weet dat je niet echt dood wilt, maar iets in je blijft knagen. Het is te vergelijken met hoogtevrees. Van een toren naar beneden kijkend, krijg je het gevoel te gaan vallen. Ook al weet je beter.

Ik heb lotgenotengroepen opgezet en ruim honderd gespreksbegeleiders getraind. In mijn gesprekken en ge- spreksgroepen met (voorheen) suïcida- le mensen geeft dit onderwerp veel her- kenning. Vaak hoorde ik dat mensen niet op de rand van een perron durven te gaan staan, omdat ze bij elke trein de drang hebben om te springen. Of dat ze niet naar het strand gaan, omdat de zee

Familie en vrienden krijgen de kans om afscheid te nemen en om dat afscheid te voorkomen

hen dan lokt. Zelf vrees ik, tijdens peri- odes dat ik dood wil zijn, ook voor situ- aties waarin ik plotseling een fatale be- slissing kan nemen. Autorijden durf ik dan niet, omdat de bomen langs de weg een te grote aantrekkingskracht heb- ben.

We kunnen niet meer luisteren naar mensen die erin slaagden een einde aan hun leven te maken. Velen zullen ge- zocht hebben naar een pijnloze manier om dood te gaan, zonder anderen daar- mee kwaad te doen. Dat is lastig, dus springen mensen voor een trein. Voor machinisten is dit vreselijk.

Een traumatische ervaring is het ook

voor anderen. Degenen die mensen vinden die hun polsen doorsneden, zich ophingen of van een dak sprongen. Stuk voor stuk mensonwaardige vor- men om dood te gaan, waarmee nie- mand geconfronteerd wil worden. Wanneer een Drionpoeder werkelijk zorgt voor een zachte dood hoeft dit niet meer.

Relationele benadering

Stel je voor dat je het kan zeggen als je het leven niet meer vol kan houden. Je hoeft niet langer eenzaam, op een mensonwaardige manier, te sterven. Toestemming van de overheid is daar- voor niet nodig. Overleg met naasten wel. In het opinieartikel ‘Ook de auto- nome mens is niet alleen’ (28 augustus) werd terecht gewezen op deze relatio- nele benadering.

Of het Drionpoeder en andere pillen nu in Nederland te krijgen zijn of dat ie- dereen die in China gaat bestellen, maakt daarbij niet uit. Ik hoop dat men- sen vaker te midden van familie en vrienden afscheid gaan nemen van het leven. Bij deze beloof ik iedereen die van mij houdt dat ik niet in stilte heen zal gaan. Er zal een datumprikker nodig zijn.

En voor iedereen die zelfmoordge- dachten heeft: de kwellende gedachten aan de dood komen bij mij de laatste ja- ren nog maar sporadisch voor. Hou vol. Zoek naar een sprankje hoop en houd je daar aan vast. Bel 113, de hulplijn, om met experts je gedachten en gevoelens te delen.